Netherlands Institute for Multiparty Democracy

“Ik kreeg een zodanig warme ontvangst dat ik me een van hen voelde.”

Aldus Reuben Magoko, Esther Mureithi en Njeri Kabeberi

Voordat Reuben Magako de historische reis vanuit zijn huis in Kieni in het hart van Midden-Kenia naar de zonnige stad Nyamara in de provincie Bondo ondernam, was hij een beetje zenuwachtig. Hij maakte deel uit van een groepje van tien man dat onder leiding van parlementslid Nemesys Warugongo reisde. Een aantal dingen die hij over de Lua had horen vertellen maakte hem voorzichtig.

Een andere groep, onder leiding van parlementslid Oburu Oginga, vertrok uit Bondo naar Kieni. In beide groepen zaten jongeren, ouderen en gehandicapten.

Bij aankomst werd Magako voorgesteld aan zijn gastheer Michael Opata. “Ik kreeg een zodanig warme ontvangst dat ik me een van hen voelde,” zei hij aan het eind van zijn verblijf. Te zijner eer werd een geit geslacht en toen het nacht werd boden de gastheer en gastvrouw hem hun eigen bed aan.

Ook had Magako de kans te ervaren hoe het leven in een polygame gemeenschap zich afspeelde. Zijn idee van de rivaliserende Luo-gemeenschap veranderde volkomen, dankzij het bezoek.

Tijdens de uitwisseling bracht hij ook een bezoek aan Got Ramogi, het huis van de stichter van de Luo-gemeenschap in Kenia. Tevens zag de groep hoe de visvangst aan land werd gebracht bij het strand van Wich Lum en het eiland Oyama in het Victoria meer. De delegatie trok kriskras door Luo Nyanza; zij praatten, aten, woonden erediensten bij en kregen in het algemeen een idee over het leven in dat gebied. Zij brachten ook een bezoek aan het Jaramogi Oginga Odinga mausoleum in Bondo. In alle huizen en musea die zij bezochten, kwamen zij in aanraking met de Luo-cultuur.

Voor Esther Mureithi, een lid van de delegatie die Bondo bezocht, was de liefde die zij van haar gastgezin kreeg bijna niet te bevatten. “Ik voelde me alsof ik bij mijn directe familie op bezoek was. De ontvangst overtrof de verwachtingen die zij had toen ze een paar dagen vrij nam van haar werk en afscheid nam van haar man en kinderen.

In de toekomst wil zij dat zulke bezoeken tussen verschillende etnische groeperingen in het land worden gestimuleerd en ook dat er open lijnen van communicatie in stand worden gehouden. “Laten we voorkomen dat wij langs etnische lijnen gescheiden worden,” zegt ze.

Magoko merkt op dat, zo lang hij het zich kan herinneren, een goede verstandhouding tussen de verschillende etnische groeperingen iets positiefs was in Kenia. “Als er geen ruziënde groeperingen zijn, is er ook geen onrust.”

“Voordat de groepen naar huis gingen, werd er stevig gediscussieerd met de parlementsleden,” aldus Njeri Kabeberi, hoofd van het Centre for Multiparty Democracy in Kenia, die de delegatie op de reis naar de Bondo-provincie begeleidde.

Volgens Mevrouw Kabeberi zal het begrip voor elkaars cultuur een verandering teweeg brengen in het denkbeeld van Kenianen over andere gemeenschappen, evenals hun houding tegenover en gedachten over hen. “In dit land komen veel stereotypen en vooroordelen over de karaktereigenschappen en levenswijze van diverse etnische groeperingen voor. Daardoor is de vijandschap ontstaan.”

Toen in 2007 ongeregeldheden uitbraken als gevolg van de betwiste presidentsverkiezingen, keerde een belangrijke minderheid van de Kenianen zich tegen elkaar. Honderden mensen werden gedood en duizenden uit hun huizen verdreven. Volgens Mevrouw Kabeberi was het pas na dit geweld dat het idee ontstond uitwisselingsbezoeken tussen de verschillende etnische groeperingen te organiseren om meer begrip te kweken.

“We moeten eens en voorgoed afrekenen met dit probleem” merkt ze op, en met een mengeling van een vooruitziende blik en fatalisme voegt ze toe, “alleen dan kunnen we van Kenia een veilige plaats voor democratie maken.”

De band van vertrouwen en betrokkenheid die het Bruggen van begripprogramma heeft gecreëerd, brengt dit droombeeld doelbewust en met hulp van allen naderbij.